Ikusten ditudan koadroak
ez dira batere kriptikoak,
baina esaten dudana
ulergaitz eta mugakoa zait.
Kendu ezer esateko aukera
eta begiratu inguruan,
zirkulu baten erdian utzi du
puntua konpasaren orratzak.
Begiratu gora, hari ikusezinen
amaraunaren ertzera,
ur tanta erortzekotan da
koadroaren azal gainera.
Beraz, ur destilatuak ukitzen du
margoaren berniza
lurrun bihurtu aurretik edo
betiko lehortu ondoren.
Koloreek zirkinik egin gabe diraute
ezer gertatu ez balitz bezala,
urik ez, armiarmarik ere ez,
ezta konpasak utzitako punturik.
Zirkulua itxi da, ordea, beste behin
sortu da artelana ezustean
eta pianoaren erraietatik samur
zabaltzen da harmoniaren lilura.
Ur jauzia ez da
amildegia bilatzen duena,
goroldioaren hari berdeak dira
uraren zain daudenak,
…eta udako bero sapan
erortzen zaigu larruazal errera
lurraren soinu hezea,
harrien irudi bustia.
Jadezko eraztunak
ezin du kolorerik galdu
errekaren sakonean
biraka urruntzean.
Orduan galdera bat egin beharra dut,
egin behar diot nire burmuinaren alde banari:
non aurkitzen du ibaiak
ezkerretara jotzeko askatasuna?
…eta beste galdera bat:
non jaso du lurrak ibaia uhertzeko agindua?
Amuitz 