Autoen kearekin batera

Etxeko ataritik ateratzen zara egunero, lanera joateko bide bera, errepide ondoko bazterra, parke txikia, porlanezko zubia, lehen semaforoa. Hiriko sartaldera hurbiltzen zaituen kalea, zaborra biltzen duen kamioia, umeak eskolara laguntzen dituzten gurasoak, janari denda irekiak, besteak irekitzen, euria egiten duenean balkoien azpitik baina besteetan espaloi arrakalatua jarraituz, egunero, asteko bost lanegunetan, hilabeteko aste guztietan berritzenIrakurtzen jarraitu “Autoen kearekin batera”

Loria galduta

Zorion-bermea bidalita zegoelakoan utzi nuen denbora pasatzen, orain hondar lizunduekin zer, galderak aztoratzen nauenez bortizki ezabatu gogoeten lanbrotik. Gaur arte ulertu gabe bainintzen eromen berde ilunen hautua, egiari aurre egiteak sortzen duen ikaraz. Irudikatzen nuen loria behin galduta belaunikatzea ere astun bilakatua. Zama astunegia antzu izateko, iragana mahai gainean jarri eta datorrena ere utzi atzorako,Irakurtzen jarraitu “Loria galduta”

Geratzen garenon ontziak

Txarli gogoan Labarrean behera itsas loreen usainak dakar berarekin ere malkoaren garratza. Begira urrunera, azken olatuaren atzean marrazten den lerro ilunera, erraz ikusten da izar nagusiaren distira; besterik ez, hustasunaren hotz absolutua. Begira beste behin, geratzen garenon ontziak hurreratzen ari dira lotsati, bidaiari berriei kandelak eskaintzen har dezagun atseden argi dardartian. Lurmuturraren malkarraz harantz ozeanoIrakurtzen jarraitu “Geratzen garenon ontziak”

Oraingoan bai

Oraingoan bai, zirimolaren erdian, milaka hondakin inguruan korronte birakariak eramanak. Bide guztiak oztopoz josiak urakanaren begiko isiltasun beltzak erraiak usteltzen dizkidala. Noraezean, norabiderik gabeko korrontean. Burugabe, helbururik gabeko estratan. Dena lehertu da, eta eztandaren uhin atomikoak zorion izpi denak izoztu ditu ziztuan, helduleku ahulak erre, begirada kiskali. Milaka hondakin inguruan korronte birakariak eramanak eta niIrakurtzen jarraitu “Oraingoan bai”

Lerroak

Goizean lerro bihurriez inguratuta, arratsean argia doa marra zuzenen artean. Non geratu da koloretako dragoia eta itsaso gardenaren mugimendu faltsua? Angelu zorrotzetako kantoietan poliziak ageri dira nonahi, mila uniformetan, jarrera bakarrean, haien aginduetara behartuz mundua. Nora joan da barraskiloaren espirala eta langile zapalduen irudi birtuala? Zutabeen arteko ispilu zeiharrek dorre eroriak islatzen dituzte, merkatarien artean,Irakurtzen jarraitu “Lerroak”

Oroimenean dudana

Halako batean loturetatik aske sentituz ekiten diot berriro idazteari, den dena aurrean dudala esploratzeko. Harresi eroria atzean utzi dut, ibaiaren malkarretatik urrundu, oroimenean nuen galsoro amaigabeak inguratzen nau alde guztietatik. Egia zena omen besterik ez zen, askatasuna aldizkari ofizialetako aipu, erantzukizuna idazle kaxkarren tema, indiferentzia eguneroko arau, besterik ez dut izan azken zidorretan. Horregatik iritsiIrakurtzen jarraitu “Oroimenean dudana”

Zakurren ezpondak

Bidearen azken maldak behera leunki lur laua besarkatuz, atzera begiratzerik ez, zakurren ezpondetan olibondo zaharrak, arrangura bihotzaren barruko tolesetan, gardentasun hotza arnas liteke inork esango ez dituen hitzen zelaietan. Udazkenak ere urte osoko zama zabaldu zuen ordekan, zeruaren urdin opakoa apurtzen zuen hodeiaren itzaletan. Gero urtaroek dena berdintzen dute, bidearen ondoan gorpuak usteltzen dira, etaIrakurtzen jarraitu “Zakurren ezpondak”

Ehun

Ehungarrena, ehunetik azkena, ehuneko ehun. Bidalketa honek zenbaki borobila: ehun dira argitaratuak. Ospakizunik ez baina hurrengo fasera aldatuta, hiru digituetara gure zenbatzeko moduan. Bat zero zero eta aurrera. Aurreko laurogeita hemeretziekin pilota bat egin dut eta haizetan idortzen utzi ondu daitezen kresalaren ferekan. Jarrai dezadan aitzina basoetako zidorretan, itsasoko apar gainean, haize boladetako korronte epeletan.Irakurtzen jarraitu “Ehun”

Ero bi, lau esku

Ero bat nire bizitzan, nire erroa, sustraia munduan. Neure barnea zoratuta, nigan ni eta eroa, kanpokoa eta alde honetakoa. Izaera bikoizten denean nire baitan ala zurean, zure baitan eta nirean, laukoizten da mundua, barnekoa eta beste aldeetakoa. Lau gara, bi ginen, hiri txit lasaiaren itsasoko biztanleak nola, bikoitz nortasunean, laukoitz gorrotoetan. Hau zen dena, zureIrakurtzen jarraitu “Ero bi, lau esku”

Bestaldekoa

Amesten gaituen izaki bikoitza dugu pareta gardenaren bestaldean, sosegu ezak loratzen digun dardara harriduraz edo mespretxuz begira. Inor gabeko uharte honetan ─ni ezik, inor gabeko bakarlekua─ noizbehinka begirada galdu bat itsasten da arroka gorrian. Horma gardenaren bestaldeko begia, arroka gorriko ikusle itsatsi isila, bakarrik dago, alde honetako izaki benetakoak onestearen zain. Bitartean, gelako pareten iluntasuneanIrakurtzen jarraitu “Bestaldekoa”

Europar nortasuna

Pelikula filmatuko dute Triesten, tren bat geltokira iristean kamerak porturaino jarraituz protagonistaren itzala. Begirada marroi uzkurrez mutiko afrikar axolagabeak erretinan gordeko ditu zuzendariaren mugimenduak. Elizako paretan margotutako dragoi bezatuaren kumea erne doa karriketan aingerua mendekatu asmotan. Adituaren begiradapean –aginduak txekieraz jaurtiak– metamorfosiaren bertigoak uzten ditu denak dardarka. Gerraoste bat, bakea, gaueko trenaren txistu hotsa, ibiliIrakurtzen jarraitu “Europar nortasuna”

Ezustean

Ezustean harrapatzen gaitu gehienetan, mendiaren labarren artean bat-batean sortutako ur jauzia balitz bezala zuhaitzen adar hostoetan itsasten den lainoa. Oharkabean, hildakoen omenez jarritako oroitarrietatik ernetua hurbiltzen zaigu zori ezkutua, tximeleta zahartuen hegaldia bezala, dardarti. Ahots batek nahigabean adierazten digu ordua iritsi dela, mendietako ibiltari nekaezina hil dela, tontor garaietako haize bolada batek Martaren irribarre-algara betikoIrakurtzen jarraitu “Ezustean”

Izate txikiagoak

Orain isiltasunaren aroa, ahaleginak bere espazioa irabazten duela. Gauza txikien garaia, txikiagoenena. Ustekabeko eztandan lehertuz gertakari bakana, zubi erditik begira azken argi gorrizta, bat-bateko unean eraikitako arkitektura burujabean. Berriro ere arrunkeriak horren ondoren, gauzak: mineralak eta animalia otzanak, landare mugiezinak, pentsamendu nagiak. Gauzak, sonatak eta eskulturak, are, gauza guztien kosmos zabala. Asmatutakoak segidan, nola baIrakurtzen jarraitu “Izate txikiagoak”

Orduak

Kristalezko kopa fin hauskorrean behatzak musika borobila, Dalloway anderearen etxean loreontziak irudi birakorrak, liburuaren orrialde higatuetan begiradak zulo beltz iheskorra, eta idazlearen soineko koloretsuan ezinegonak ikara dardartia. Orduak pasa nitzake orekaren bila dabilen soinua entzuten, joan-etorri errepikatuetan txunditua, heriotza, abandonua, negar lehorra ulertu gabe. Hogei urterekin kristalezko koparen musikak liluratu ninduen, beste mundu batera eraman.Irakurtzen jarraitu “Orduak”

Harri, lore, aire

Etxera datorren bidean mendia eusteko murrua, pareta-belarra, bitxiloreak, sasi-sastrakak; landareek jaten dute dena kale ondoko oihan txikian. Bi neskatilek daramate kuia berde handia: zuhaitz artean txanogorritxu bakarra ez, bi ahizpa dira elkarren ondoan, amonarenera. Uda hondarreko egunen azken argia desagertzen mendebaldean, itsasoko lanbroa sartzen den lekuan bihar arteko bizitzaren izpiak berarekin eramanez. Gorosti-lore ximel batIrakurtzen jarraitu “Harri, lore, aire”

Beethoven, kontzertua Do maiorrean

(Roger Sainz-en pintura) Lore sorta bat dantzan hiri monumentaleko parkean, bikotea ere dantzan lorategiko parterreen artean. Gora begira maitekiro, itxaropenez: zeru urdinean hodei urrunak, lasaitasuna, naturaren harmonia. Urmaela aldamenean, udaberriko brisak olatutxoak dagitza azaleran, Mugimendu guztiek bat egiten: loreak, gizakiak, hodeiak, olatuak. Hortik sortuz bizitzaren indarra, konpas bateratuek eraikiz osotasuna, neurtutako denboraren metronomoa. Zorroztasunak eratortzenIrakurtzen jarraitu “Beethoven, kontzertua Do maiorrean”

Hainbeste galdu genuen

Etorkizun urrunean, are urrunagoan, zientzialariek hiltzeko joera izango dute ere: ohe bakartietan hiltzeko nahia, infinitu guztiak biltzen dituen infinituan, predikatzaileek planeta eta galaxietan ustezko jainko lurtarren dotrina azaltzen duten geroko denbora hotzetan. Baina garai ezegonkor honetan bizi garenok esku artean dugu oraindik paperezko liburu horiztatuetan orduko metropolira joandako poetaren agiria. Lana dugu gero bakoitzaren hirianIrakurtzen jarraitu “Hainbeste galdu genuen”

Jainko hilezkorrak

Etxe gaineko terrazan izarrak gau beltza doinu bat, bakarrik nago, kaleko argiek zuri espektrala atari leihoetan Bi lerro azpimarratuta orrialde bikoitietan aldatu beharra, bakarrik gaude, federik gabeko paranoia alkoholetan bustia Sutondora itzuli nintzen azken neguan hotza bizitza, lur azpitik irteten, koloretako erregeak nire aurpegian zaplastekoa Jainkoek ez ziguten maitatzeko eskubiderik eman, ez baitzekiten sorreran lapurtukoIrakurtzen jarraitu “Jainko hilezkorrak”