Arroilen artean,
harrizko zubien gainetik
iristen ziren gurdiak gurera.
Egurrezko gurdi zaharrera
igo ninduten
mundu hura hilzorian zela;
senitarte osoa gindoazen
belardi arteko malkarretan behera.
Ume mokoa nintzen artean,
hatz punta ahoan,
begirada galdua,
idiaren balantzaka
astunarekin bat eginda
nire gogoeta inozoak,
bazterretako belar-loreen peskizan,
gurditik jauzi egiteko nahian.
Mundu hura hilzorian zen
eta gurpil hondatuak
aldapan behera zihoazen
gurdi karrankaria trakets eusten,
azken bidaia ezinbestekoan.
Arroilen arteko
harrizko zubiaren harlauzetan
lortu nuen gurdiak ni gabe jarraitzea
–agur, idia eta jendea–,
eskuak zerura zabaltzen nituela,
hankak lurrean.
Amuitz 