Auditorio zabalean musika hedatzen den hala,
azken txokoraino iritsiz akorde bakoitza
orkestrak pianissimo bat jotzean ere,
eta konpositorearen asmo intimoa
entzuleen adimenera heltzen,
horrela zabaltzen da ere gure izana airean,
pareta borobil zaharraren zirrikituak betez,
asmo ahulenen indarra biderkatuz
eta eskaini nahi ez genukeena ere
adi dagoenaren sentimena astintzen.
Baina fantasia bat besterik ez dira
gure izana eta bere arrastoa,
pareta zaharra eta pinuaren itzala,
azken eguzkiaren argi zeharrak
gutako bakoitzarengan arratsero
esleitzen duen itxura gardena.
Itzal bat besterik ez gara,
musika ozenaren oihartzun iragankorra,
espazioan proiektatu zen asmo ahaztua,
bide ertzeko pareta zahar borobilaren
zirrikitu hezeetan xurgatuta.
Amuitz 