Pargako xaboia

Desegingo da, denborarekin, nire larruazala ez dakit zenbat aldiz igurtzi eta gero. Baina ez da dena desagertuko, gogoan izango dut beti Pargako hondartzetako baten ondoko almazen batean erosi nuela, oliba olioarekin egindako xaboi pusketak saltzen zituzten saltoki handi batean. Baziren kolore eta usain askotakoak, almazena alaitzen zutenak. Baina nik oliba olioa besterik ez zeukan puska bat nahi nuen, kolore neutrokoa, forma arrunteko paralelepipedo soil baina trinko bat, lorerik gabe, apaingarririk gabe. Memoria hutsa nire gogoaren zirrikituetan.

Erabiltzen dudan aldiro, nire azala igurtzen dudan bakoitzean, xaboiaren atomo batzuk joango dira dutxako isurbidetik behera, xaboi solidoaren azken kapa desegin eta iturriko ur likidoarekin desagertuko da, formak arinduko zaizkio, ertz eta erpin zorrotzak kamusten joango dira, eta aste batzuk barru ez da ezer geratuko. Ezer fisikoa. Oroimenean, ordea, joniar itsasoko herri zoragarri hartan udazkeneko lehen egunetako ilunabar epel batean erosi nuen xaboiaren arrasto ñimiñoa gordeko dut, soila eta trinkoa.

Utzi erantzun bat

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Aldatu )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Aldatu )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Aldatu )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Aldatu )

Connecting to %s

%d bloggers like this: