Udako infernutik irten gabe
eta uholdeen iragarpenak izututa,
paradisu galduen arrastoa
ernatzen da gogoaren zirrikituetan.
Dantza arin batek alaitzen du giroa
hitzik gabeko kantuaren doinuaz,
erleak ere bozkarioari batu zaizkie
aire urdin gardenaren epelean.
Landareak emankor, loreak dirdiran,
naturaren eskaintza apartekoa,
infernu eta izu denak bazterrean.
Ameskeria ez ote den guztia
gogoaren arrakalan gordeta,
irudi iheskorra oraintxe ihesean…
Amuitz 