Aurrera eta atzera

Zuhaitz ilara luzea,
hamar pausotan behin
altxatzen diren pinu tenteak,
bata bestearen ondoan,
aurrerantz
urrunera doan bidearen ertzean.
Enborra, adarrak, hostoak,
hamar pauso,
enborra, adarrak, hostoak,
basa landareen usaina
harri txingorren artean,
enborra, belar berdez inguratuta,
adarrak, hodeietatik babesa,
hostoak, dardarka brisara leunaz,
hamar pauso goizeko lehen eguzkia aurrean
bidea eginez,
zuhaitzen ilara luzea jarraitzen
helmugarik gabe,
hamar pauso, txorien habia
buru gainean
udaberrian abesbatzan kantari,
aurrera arbolak zenbatuz
pausuen zenbakia hamarkoitz eginik,
inora ez.
Une batez enegarren arbolaren ondoan
atseden hartu
atzerako bideari ekiteko zuregana.

Begiak, ezpainak

Nondik iristen diren
maitatuak izango diren haiek,
zein bidetatik gerturatzen zaigun patua
–forma bitxietan edo molde harrigarrietan–
bizitzak eskaintzen digun misterioa da,
ustekabeak aurrean ipintzen dizkigun
existentziaren lurrin iheskorrak.

Haizeak itsas gaineko olatuak
urrunera eraman dituenean,
hondartzaren gainetik
bere begi ilunak datoz
eguzkia altxatu berri den aldetik.
Beste aldetik, berriz,
bestearen ezpainak,
gorriak eguzkitan,
hurbiltzen dira
eta hareatzaren erdian
elkartzen dira baten begi ilunak
eta bestearen ezpain gorriak.
Elkartzen dira
haien ustekaberako,
hareatza zabalean
bestelako erakarpen indarrik
ez dagoelako.
Baten begi ilunak,
bestearen ezpain gorriak,
haizeak itsas gaineko olatuak
urrunera eraman dituen egunean.

Hauskorrak

Nire laguntza nahikoa ez denean
ezin zaitut erortzen ikusi.
Zure gaztelua erortzen hasten denean
ezin naiz bertara sartu.
Bidelagunak topatzea zaila delako
ahaleginak egin behar ditugu
aurreiritziak bide bazterrean uzten.
Harri txingor batek ez dezala, arren,
airean arinki eskegita dagoen eta
balantzaka jarraitzen dugun
ibilbide hau oztopa.
Hauskorra baita dena inguruan,
hauskorrak loreak, hauskorrak harriak,
gu bezain ahulak zuhaitzak,
gu bezain arinak hodeiak.
Hartu harri txingorra eta gazteluko horma osatu,
hartu zuhaitzen enborrak eta geletako sabaiak indartu,
hartu loreak, maitea, eta etxe osoa apaindu
hodeien arintasunak zerua estaltzerik ez baitu.

Hitzen espiralak

Ezintasuna adierazten duten lerroak errepikatzea ergelkeria da, ezintasuna ez baita konpontzen lerro antzuekin. Baina askotan besterik ez da geratzen, ezintasunaren konponezina azalarazteko. Ba al dago beste egiterik?

Cognac on bat kristalezko kopa ederrean, garraztasun denak bere horretan jarraitzen duela usain gozoaz dastatzeko. Hozkirriaren aurka ibiltzea, artilezko txanoa jantzita, gorputzak sufritzen duen bitartean burua epel mantentzeko. Jendeari begiratu kalean, kontent egoteko aukera zein gaizki banatua dagoen ondo ikusteko.

Hitzak idatzi, haiek zer edo zer ebatziko dutelakoan, eragiketa matematikoek zenbakizko problemak ebazten dituzten bezala. Hitz multzo bat, orden egokian jarrita, soluzio bila. Hitz ederrak, edo itsusiak, osotasunean askatuko gaituzten esperoan. Esaldi borobilak, edo eliptikoak, edo laukizuzenak, amaigabeko espiralak biran ipintzea. Hori da idaztea.

Baina ezintasuna adierazten duten lerroak errepikatzea ergelkeria da. Zeroen aurretik zeroak idaztea bezain hutsa, zeroen ondoren zeroak idaztea bezain inozoa.

Zurrunbiloa

Irudiak datozkit burura,
itsasadar urdinaren gainean,
antxetak garrasika bezala.
Urduri, multzoka batzuetan,
besteetan banaka,
arroketatik zelaietara datozkit
ideiak garrasika.
Inguratzen dute nire burua,
gora eta behera dabiltza
oihu karrankariez lagunduta,
zurrunbiloan alde egiteko gero
itsas aldera, olatuen gainetik
antxetak, irudiak
nire ibaiaren bokalean
desagertuz garrasika.