Author Archives: Jose Mari Zendoia Sainz

Ikusi badut noizbait sugegorria pinudia eta galsoroaren arteko bidean, eten dut nire ibilera une batez edertasunaz gozatzeko: garia horiztatzen hasia, ezkaia indarrez loratua eta kukuaren udaberriko kantua. Ikusi badut sugegorria bidean, makurtu naiz eta poliki eseri, edozein pinuren sustrai erdi-lurperatuan nire beldurrak uxatzeko, eskuak lurraren gainean zabaldu ditut lurrazpiko dardara txikienek nire izatearekin bat eginIrakurtzen jarraitu “Sugegorria”

Hurrengo egunerako prestatu zuten txangoa, hiritik irten eta mendialdera joateko. Oinetako sendoak, euritarako zamarrak utzi zituzten gelako aulkiaren ondoan. Baina gau hartan, ezustean elurtea etorri zen, udaberriaren hastapenean oraindik ere halakorik ez zen harritzekoa izango igaro zuten negu epel eta lehorrarengatik izan ez balitz. Gaueko zeru beltzean hodei hotz astunak kulunkatu ziren, berunezko pisua eramangoIrakurtzen jarraitu “Gaueko elurtea”

Bide ertzeko lizar ahulak, hotzak ahitutako itsasertzeko belardiak, goi mendietako elurraren distira oroimenean gordetzeko gogoa, etxeko bakardadean dastatzeko euriaren danbadak kalera irtetzerik uzten ez duenean, gaueko isiltasunean loa agertzen ez denean, munduaren handitasuna eskuarteko ahur txikian estutu nahi duzunean. Argazkiak egiten dituzu nonahi, oroigarri izango direlakoan, urrituz doan oroimenaren gaitasuna ordezkatzeko, eta halako batean, argazkietakoIrakurtzen jarraitu “Bideak zabalduz”

Betiko iturrira itzuli egin behar izan dut zu aurkitzeko. Ez zaitut ikusten bizitzaren hiribideetan, gaueko kaleetan, arimako bazterretan. Ez zaitut sentitzen udazkeneko orbelean, hego haizearen ufadan, hitzetako doinuan. Ez zaitut besarkatzen ostatuetako geletan, tabernetako zutabeetan, eskuetako ahurretan. Betiko iturrira itzuli egin behar izan dut zu aurkitzeko, baina ur gardenaren ordez zure begiradaren lanbroa topatu dut.

Txinako palmera bat hazten doa lorontzian poliki urte eta erdian lau hosto luze gogor atera zaizkio lotuta etxeko gizonak terrazan begiratzen du landarea egunero eta ez du ulertzen erleek haien joan etorrietan sekulan ez geratzea palmera txikiaren hostoetan dantzatan inguruan bestelako usain goxoko landarerik egon gabe ere orduan etxeko gizonak terrazako txorrota irekitzen du berriroIrakurtzen jarraitu “Itxaropena”

Etxe hutsean gorpuzten diren hildakoen substantziarik gabeko izateek denboraren igarotze ezinbestekoa hurbiltzen dute orainaldira eta mahaiaren hautsa altxatzen dute ikusezinezko hegaldi geldoetan. Gortina zaharra mugitzen dela ematen du bere ondoan mamu ukiezin bat leihora gerturatu denean, eta zoru gainera aspaldi erori zen hostoak lekualdatze arin bat egin du fantasmak aterantz biratu duenean. Ez da ezerIrakurtzen jarraitu “Dena geldirik dagoela dirudi”

Zer ote da, inguruan oihukatzen den hitz jario amaigabeak sortutako zorabio eta nazka jasanezina, ala haizeak itsaso urrunetatik bolada bortitzetan, etengabe, dakarren harrabots zakarrak eragindako higuina? Etxe barruan babesa desagertuta eta kalean patuak harrapatuta, galduta eta noraezean, zer ote da, telebistako aurkezle salduek hutsa janzteko egindako ahalegin antzua, ala udazkeneko ekaitzak indarrez jaurtiriko harria, zerIrakurtzen jarraitu “Zer ote da?”

Tximeleta horiak eta urdinak, zuriak eta marroi-beltzak azken hegalkadak egiten dabiltza bide bazterretan, pinuen adarretatik gertu, lehortzen ari den mihiluaren gainean, ezkai eta erromero landareak saihesten, lurraren emari agortuak bezala: ahiturik, indarge, azkenetan. Uda amaierako eguzkiak iparretik datozen hodei altuak nekez zeharka ditzake izpi sakabanatuez, eta ni basoan sartzen naiz izu itsaskor batek lagunduta, ikusiIrakurtzen jarraitu “Uda amaiera”

Isilpeko gogoeta batek ekarri nau itsas labarrera eta gogoeta hori gauzatu denean iragana desagertu da arroken aurka olatuak bezala. Milaka tanta airean kolpe gogorraren ostean, horrela hainbeste urtetan pilatutako milioika unek eztanda egin dute arrokaren gainean, labarraren ondoan, itsasoaren ertzean. Bat-batean iraganik ez, lehenaldia hutsik, ezer eza oroimenean, ezer eza agian, ezer eza benetan? OlatuarenIrakurtzen jarraitu “Iraganaren amarrua”

Ortzadarra agertzen de noizbehinka eta denbora gutxi iraun ondoren poliki lausotzen da zeruan. Baina guk haren koloreak xurgatzen ditugu esponja batek maitaleen azaleko ura xurgatzen duen moduan, hondartzako hondar aleek gorputz bero eta ernatuak bustitzera hurbiltzen den itsas olatu bakoitzaren azken tantak atxikitzen duten bezala. Eta hori eginik ortzadarra hutsik lagatzen dugu, biluzik, zuri-beltzez jantzitaIrakurtzen jarraitu “Ortzadarra”

Orduan jada ez zara zu ez zaudelako hemen, Orduan ez zara inor, edozein zarelako, edonon. Uste zenuen unibertso berri bat erakutsiko nizula, infinituraino hedatutako kosmosa. Baina ez duzu halakorik behar, inondik ere, nahikoa duzu lila sorta haundi bat hartu etxe ondoko eskaileretan, aurpegiera otzanaz egon, eta zure baitako pasabide luzeetan zehar betirako galdu. Ez zaraIrakurtzen jarraitu “Unibertso guztiak”

On beharrez, senak aginduta, begiak itxirik, erabakia hartu, behin betikoa –edo behin behinekoa soilik– eta urdin ilun batez estali gorputza, itsas urdin batez margotu paretak, urdin indartsu batean murgildu ezer pentsatu gabe. Arima utzi zenuen nonbait, bazterturik eta galduta, bi olatu handien artean kulunka, eta zu baino hobe egon da orain arte, itsas handiarekin batIrakurtzen jarraitu “On beharrez”

Hamam batean bezala, agian, sabaia zuri, eta handik zeruaren argia, hitz bat eztarrian, hitz bat esan nahian eta inor hura aditzeko prest. Gorputz osoarekin adierazi nahi dena mingainean jarrita, egia eta gezurra batera, munduan izandako egi guztiak eta baita gezur guztiak ere. Dagoeneko gaindituak geratu dira lurrean sustraituriko zuhaitz sendoa, uretan dabilen ontzi bakartia, suakIrakurtzen jarraitu “Zeruko urdina”

Haizea hartu biriken ahalmen osoz, besoak zabaldu ezker eskuin eta den-dena utzi, abandonatu beldurrak, ahaztu egitekoak, desegin kateatzen nauten loturak. Haizea utzi pixkanaka eta bihotzaren taupadak aditu, Bere arnasa ere entzun nezake, bere besoak alderik alde, bere bihotza niretzat. Mendi magalaren ertzean zelai berdean etzanda, haize gardenak inguratzen nau, eta betetzen, izadiaren erdian atzematen dudalaIrakurtzen jarraitu “Ia magalean”