Hari gardena

Noizbehinka hitz joko luze bat,
ondoren hura argitzen duen izpiaren
bilaketa berehalakoa menturaz,
hitzen atzeko ideiak zuzen narama
oroimeneko irudi erdi galdu hartara;
onenean, bazegoen gogoan iltzatuta.
Haatik bestetan
lerroen zurrunbiloak bazterrean uzten nau
errotarriaren ardatzari begira
biratzeak iraganeko une bakana markatu dezan.
Ai, badira, zoriz,
lan molde berrietan erortzeko zirikak
ikarak, milaka, bakarretan uzteko,
multzoa iragazi dena kimatzeko.
Nekeza, ardura,
bost izarretako konstelaziotik
distira ederrenekoa begitantzea,
eta zorionekoa konstelazioa edukita
astro urruneko haiek
ez badira dagoeneko izar hilak,
ilunak, itzaliak,
hizlauz ere ezin esanak.

Noizbehinka berriz,
argiak eta formak daramate lehenik
agertze leherkaria,
eztanda sortzailea.
Apika danbadak edertzen du paisaia,
hala ez bada ere erraza bilketa.
Zeren hizketari lotuta kolore egitura
–bana, bina gehiena–
atxikia doanez, bi begiko lentea:
hitza batean, argia bestean.
Izpietako helmugan arreta aisago
hausnarra lotzea,
hainbeste bira errotan orain konturatzeko
nahiago izan dudala
kandela piztuaren ziurtasuna
barne zorabio jostaria baino.
Bidelagun galduek ere
amarru erraza lehenik,
balizko zurrunbilo emankorra gero.
Malgu burmuinean zehar ideiak,
irmo haiek kateatzen dituen haria.
Orain, hari gardenaren biran.

Denboraren tunelean

Karezko harrien azalera gris pikorra
dira gaurko hodei neurrigabeak,
haien azpian argi erdi opakoa
erortzen da metalezko harien antzera.

Begiak zulatu ditu izpi solidoak
urruneko gailur ahaztuak ikusteko,
etorkizun epikora ginderamatzan
bide urratuaren tunelaren ildoa.

Gailurren bestaldean, itsas portuan
aparraren kresal gatzatuaren artean
aterpe hartu genuen iluntze aldera.

Elkarren ondoan etzanda ametsetan
geroa izango zenaren biltze lanean
astun iltzatu zitzaidan arima betea.

Leihoen formaren eragina

Gure lantokia zen hartan
badira leiho borobilak:
barkuan goazela dirudi
enbatak sortu olatuetan goitibehera.
Lantokia zen hartan
bada korridore luze ilun bat
barkuko bodega azpian bageunde bezala.
Baina ez dago, ez, sotoaren azpian
lantokia zeneko korridore luze ilun hori,
eraikinaren goiko solairuan baizik,
ontzia gobernatzeko aginte-zubi argitsuak
beharko lukeen lekuan.
Aginterik ez ekaitzari aurre egiteko,
arrakalaz betetako plataforma hartatik
marinelak jausten dira olatuen arteko apar zurira
eta inork ez die flotagailurik botatzen
bizitza salbatzeko,
gure lantokia zen hartan.

Baina orain lantokia aldatu dugu,
lankide bakoitza bere etxeko gelan dago:
leiho arrunt laukiak,
korridore argitsu laburra
eta kapitaina are urrunago, inoiz baino urrunago,
nonbaitetik mezu absurdoak bidaltzen.

Izua eta eztena

Amets distopiko batean
birus batek erasotzen gintuen,
denok, ni neu eta nireak,
eta erasoari aurre egiteko
itxialdi zorrotz bat
bete behar genuen,
denok, nik neuk eta nireek.

Amets distopiko horretatik esnatu
eta bizitza horixe zen, hain zuzen:
birusaren erasoaldia
eta itxialdi zorrotza.
Gauza arraro bat amestu dut
eta esnatzerakoan egiazkoa zen.

Orduan birusa nire gogoan sartua antzeman dut.
Pentsamendu oro kutsatzen duen birusa.
Orduan itxialdia nire gorputzean sartua antzeman dut.
Mugimendu oro eragozten didan itxialdia.

Eta halako batean pentsatu dut
poetak bizitzari beldur diola,
baina filosofoak eztena sartzen dio.
Eta halako batean konturatu naiz:
birusak izutzen nau
baina itxialdia atsegin dut.

Gaueko hiria zen

Poetak bizitzari beldurra,
filosofoak oldarra.
Aingeruek hegalak bai,
hegan egiterik ez.

Dena ikusi nahi nuen
eta oihal iluna jautsi zen.
Hiri handiaren gainean,
mundu osoa ere estaltzen.

Altxatzeko oihal astuna,
beso biekin jasotzen.
Bazirudien iheska negua,
aro beltzagoa zabaltzen.

Berdin dio, hara goaz,
grina ez da lasaia.
Atzera itzultzean
badugu bizigaia.

Lokamutsa

Amildegi ertzeko espetxean galeria
ezin hitzik egin ihesean ilehoriak
launaka iristen dira nota errepikatuak
pentagraman idatzitako puntu lodi ilunak.

Historiak utzi du musikaria bere herrian
duela bi mende eta erdiko Europa erdian
aberkideak doi irakasten basamortuan
nola lurperatu aurpegi desitxuratuak.

Sinfonia baten laugarren mugimenduak
desertuko hotsak altxarazten bortitz haizean
soka luzeak hildakoaren eskuak lotuz.

Diruzko irabaziz erosi antzezlekua
orkestra dodekafonia ozena burmuinean
gaitzaren ale mikatz hotzak ziegetan ehotuz.

Txaluparen bakardadea

Hau ere ez dugu gehiagotan ikusiko.

Ura zikinagoa izango da, oroimina garbiagoa, zantzu bat atzean utzitako bidean.

Etorkizun hurbilean milaka kamerek jaso nahi izango dute txalupa, uretako euskarrietatik erakarri lenteak zeharkatuz, baina ordurako Hermafrodita hau urpean etzanda egongo da, bere jabea izandakoaren gogo herdoildua bezala; eta guk, ziurtasun osoz, ez dugu gehiagotan ikusiko.

Agurearen bakardadea

Etxerako bueltan ikusi nuen agurea, bide ertzeko etxolako egongelan, bakarrik. Arratsaldeko azken argitan, barruko kandelak pizten ari zen. Paretetan zintzilik sepia koloreko argazki zaharrak, eta mahaiaren gainean, behialako mantel zuri brodatua.

Azken hatsa ematen ari zen leku hura, eta bere azken hatsarekin batera, mundu ikuskera eta biziera oso bat akazien hosto artean ihesean. Noizbait errepideko kurba hori berriz ematen badut, ikusiko dudana bestelakoa izango da, ez dut zalantzarik: agurea aspaldi hila eta etxolaren ordez txalet zatar garesti bat oroimenaren oihartzuna zulatzeko.

Fereka balitz

Fereka egin didazu gaur gaueko ametsean,
zure irudi lauso beroaren ondoan etzan naizenean.
Gero ohez, gelaz aldatu naiz
eta armiarma berde ilun erraldoi batek
hanka iletsu beltz nazkagarriak astindu ditu
nire gainean
leiho ondoko ohearen pareko sabaian.
Jakin ezazu ametsa egi bihurtuko balitz,
benetan ikusiko banizkizu arma jostariak,
ez nintzatekeela zure aldamenetik mugituko,
zure eskuak eta nire ahoa
oraindik ere jolasean arituko liratekeela.
Eta ez armiarmaren beldurragatik,
aitzitik, arrastaka daramadan damua behingoz
itotzeagatik.

Gainbehera

Dena gainbehera datorrenean
zeruan ez da izarrik geratzen.
Ahalegin hutsalak
errotik ateratzen du sustraia.
Amildegian soka bat jarrita ere
eustea ezinezkoa denean
eta oinen azpian ur beltza besterik
ikusterik ez dagoenean,
itsasoan ez da olaturik altxatzen.
Zulo beltza belusezkoa da
bere iluntasunean
harrapatzen zaituenean.

Gero iraileko egun bat iristen da
eta hondartzara zoaz,
ur gardena, olatu txikiak,
eguzkiak argitzen ditu arrainen ezkatak,
eta bizitzaren zentzua berreskuratzen duzu.

Baina zuloak hor dirau, mehatxu,
eta itxaropen urdinezko egun berrietan
sakonera beltz hartatik atera daitekeena
izu eternala da honez gero, madarikazio,
lotsazko begirada lurrean iltzatua.

Eskerrak eta ametsak

Irratiko esataria negarrez entzuterakoan
arratsa etzan denean ortzi-muga gertuenean
galdera datorkit doinu ilunez mahai gainera
eguzki-loreak argiari begiratzen dion moduan.

Lotzen ditut ideiak hiriko etorbideak
biribilgunean elkartzen diren eran,
azkar datoz autoak asfaltoaren azaleran,
marra zuri etenen artean, artega,
hala elkartzen zaizkit ongiaren
eta gaizkiaren ibilgailuak buruan,
azkarregi, etengabe bueltak ematen
eta aldi berean bueltak emateari itzuri egiten,
eta arinegi doaz berriz errepide beltzean
bihotz bat harrapatzeko nonbait,
hegoaldean, handik sekula itzuliko ez dena.

Baina galdera geratu zait mahai ertzean,
erortzeko zorian, erantzunak aldez aurretik
ihes egin didala zoruko zurezko oholetan,
ametsak ere, atsekabeak bezala, badoazela
dantzan, norbaitekin erantzunaren bila,
suaren gaineko keak sortutako olatuetan
edota itsasoko uhinek haize zakarrari
eskainitako ametsezko pasabide bustietan.

Munduaren azken mugak

Urrunera doakizu gogoa,
urrunera gorputza,
hor eserita, asper eginda
gaur ezer egin behar ez izanaz,
bihar ezer egin beharrik ez,
etzi ezer ez…
Eta urrunera doakizu gogoa,
itsas ondoko egurrezko tabernara,
whiskyra beira lodiko edontzian,
antxeten garrasi karrankarietara
leiho apurtuetako zirrikituetan barna
burmuina lehertzeraino sartzean,
muino berde arreak eta itsaso urdin uherra,
erreka azkarrak eta laku geldoak,
munduaren akaberan pausatzen zaizkizu
gogoa eta gorputza,
ezer egin behar ez izanaz.
Eta eguzkia altxatzen da poliki
epeltzen du egongela, berotu lorategia,
oraindik hura egiteke duzula oroitzen duzu
eta berreskuratzen dituzu
odola zainetan, asmoak erraietan.

Isiltasun ikaratua

Gauaren beltzena iritsi aurretik,
leihoko kristalean lehen sits eta mamorro hegalariak
lekua hartzen hasten direnean,
hegal zarpail marroixkak astintzen dar-dar,

izar bat, beste bat jarraian,
gau haietara bidaiatzerik denean
zalantza, itxarote, dei jaso gabeak,
oihu latz trenkatuen samina.

Ilargi betea atera liteke ere
mendi gailurreko basoaren atzean
gorri beltz, itzal, krater,
zuloen barruan gau haiek.

Beldur naiz ez dudan oroitzen
itsas ondoko bideak, gauen
zirrara, isiltasun ikaratuak
zure ezpain estuak ezintasunez estaltzen.

Su bizi gaua

Argiak egiten du dena.
Mendi artean, basamortuan edo kalean.
Argia da bizitza, indarra, beroa, poza.
Eguzkia oraindik hemen dugu, gaur, gurekin,
urteko gaurik motzenari hasera noiz emango diogun zain.
Suaren argia ere badugu gurekin, gaur,
gaurik motzenean egunsentia hurbilduz.

Lizarraren hostoen artean iragazten dira azken argi izpiak,
etxeetako leiho ilaretan islatzen da eguzki beherakorra.
Su biziak argiztatzen du plaza.

Ate joka dator udara
egunak laburtzen joango dira, gauak luzatzen.
Ez izan kezkarik, gaurko eguzkiari urte osorako indarra dario,
gaurko gau laburrak du argitasun goiztiarraren itxaropena.
Etorriko dira gau amaiezinak,
kandelak dardarka piztuko ditugu
beldurra uxatzeko,
atsekabe beltzak noizbait harrapatuko gaitu
eta arrapaladan eramango. Nork daki!
Baina gaur ez,
gaurko gauean giroa piztu dugu txinpartez,
eta berpiztuko dugu behar den aldiro,
gaua luzeagoa izan ala ez.

Badatoz suziriak,
badator jendea handik eta hemendik.
Atera zulo beltzetatik kalera,
utzi leizeak eta etxe barruak,
atzean laga iluntasuna
eta elkartu gurekin,
argiak eutsi eta ilunak amore ematen duen gau honetan.

Argiak egiten du dena,
baina batez ere,
argia ikusteko eta sentitzeko moduak.
Bidea argitzeko sugar txiki bat daramagu barruan,
amets galdu eta asmo aurkitu berrien artean tolestua,
sugar handi bilakatzen dena guztiok plazan elkartu orduko.
Sugar txiki, sugar handi: denak plazara, denak dantzara!

DSC_0800

Laztan antzuak

Hatz puntetako azala narraska
zura leun bernizatuaren azaleran
ohar antzemanezinak izkiriatuz,
seinale ikusezinak adimenaz igartzen

ukitze sentikor arin eta trinkoaz.
Hatzak, eskuak barreiatzen dira
beste eskuek landutako geruzen gainean,
poliki, perfekzioa barruraino sentituz.

Hala joan zen ere nire gogoa
hainbat maitaleren azal leuna haztatuz,
astiro, perfekzioan erortzeko asmoz.

Han-hemenka utzita laztanen arrastoa,
ez nuen sekula seinale ikusezinik jaso,
ez ohar ahazkorrik utzi gorputz oparotan.